29. Nowy wirus

          Już u właścicielki...

41. Chusty i szale cd.

          Tym razem Gina, Naomi i Paragraf.... wiecie już, że moje chusty i szale mają imiona. Te trzy idą na licytację dla chorujących kotów. Już spakowane czekają na udział w bazarku organizowanym przez grupę fantastycznych osób, które czynią ten świat lepszym. Kolory przekłamane, ale u nas dzisiaj buro i ponuro za oknami. Wszystkie trzy zostały zrobione z wełny farbowanej w długaśne pasma, kolory przechodzą jedne w drugie i efekt pracy do końca pozostaje tajemnicą...lubię to.

34. Wykopaliska / 1 /

          Z racji wakacyjnego nieróbstwa rękodzielniczego zaczynam cykl postów prezentujących baaaardzo dawne prace. Pewno niektóre już kiedyś pokazywane, chociaż raczej nie na blogu. Butelka na nalewkę w kapeluszu... czasem nie wiadomo, co komu chodzi po głowie. Rok powstania 2012, jakoś latem...

Małe jest fajne...

          Co wcale nie znaczy, że robi się szybciej. Każde oczko trzeba zrobić i każdy elemencik obrócić w dłoniach tak samo dokładnie jak w dużej pracy...

Świąteczny czas nadchodzi...

          Można powiedzieć, że sezon świątecznych robótek u mnie rozpoczęty.  Dawno rozpoczęty.... ale pomysły powoli się realizują. Tak to już jest z dzianiną...
          Dzięki Katarzynie powstały wianki. Ona je znalazła i pierwsza zapragnęła mieć. Daleko im do pierwowzoru, ale wydają mi się całkiem udane. Mam nadzieję, że będą cieszyć oko osób, które nimi obdarowałam...

DZISIAJ ŚRODA I

          Tak się ułożyło, że w tym roku w środy próżnuję zawodowo... Niby cieszy... ale nie cieszy, bo wytrąca z rytmu. A ja tego nie lubię. 
          I tak sobie wymyśliłam, że w środy będę pisać posty wspominkowe. O swoich dawnych pracach... zresztą jeszcze dokładnie nie wiem jak to będzie wyglądało... W każdym razie rękodziełem trudnię się od zawsze, mogę powiedzieć - od wczesnego dzieciństwa, kiedy wycinałam ubranka papierowym laleczkom...  i z babcią, z  mamą dziergnęłam pierwsze oczko z wełny. Szkoda, że czasy były inne i nie ma na fotkach namacalnych śladów tego mojego "opętania" zajmującego serce, myśli i czas...
          Mój komputer przepełniony jest jednak zdjęciami z ostatnich lat... więc zaczynam. 
          Pisanki z kwietnia 2014r. Ta z matrioszką ma koszyczek, bo pękła paskudnie pod koniec lakierowania spadając ze stołu... A ta druga to eksperyment z czarnym tłem, ale cierpliwości starczyło tylko na połówkę jaja.

Na jesienne spacery...

          Zimno dzisiaj, wietrzno i pada... cały dzień pada i zamiata liśćmi na potęgę. A moje poncho dopiero w powijakach. Pokombinowałam ze wzorkiem wirusa - okazało się, że na okrągło też nieźle wychodzi... Mam nadzieję, że wystarczy mi cierpliwości i jeszcze tej jesieni je założę.

Szara myszka...

          Kolejna chusta... aż mnie dziwi, że je robię jeszcze i jeszcze... Ale to zasługa wakacyjnego lenistwa. Wyszła ogromna, lekka i taka wdzięcznie się układająca, chociaż tym razem to akryl bez domieszki. 
          A z resztek / w dalekim planie... albo jeszcze dalszym... / takie elementy kocyka mam. 

Chusty, chusty milutkie....

          Stały się modne, stały się popularne... stały się każdemu potrzebne. No to robię sobie... raz na drutach, raz szydełkiem.... czasem i tym i tym. 

Torebka

          Kartka z ramką doczekała się i okazji... i opakowania. Trafiła do trzydziestolatki - bardzo mi bliskiej osoby.  A wzór z chust / ten wirus, od którego trudno się oderwać / okazał się uniwersalny. Znalazłam w necie sposób robienia go w kwadracie... nieźle, tylko środek jakiś taki...  nieszczególnie mi się podoba.

Cierpliwość nagrodzona...

          Stało się, chusta skończona. Wyprana, zblokowana - idzie do szafy. Właściwie nie wiadomo w jakim celu, bo ja chust nie noszę...

Dzieci amarylisa

          Znaczy.... mam nadzieję, że będą z tego dzieci. Po przekwitnięciu, na badylu urosło nie wiadomo co... a dzisiaj z tego wysypało się coś, co przypomina nasiona. Posieję, zobaczę czy będą z nich cebulki kwiatowe. Nie znam się absolutnie na takich uprawach... pierwszy raz widzę...
          I jeszcze chusta po skończeniu jednego motka włóczki...

... doniesienia z frontu...

          Nie wiem, co się dzieje, ale trwa u mnie wojna... Wojna z czasem, ze zniecierpliwieniem, zmęczeniem... Szarpię się i szarpię, a robota i tak nie zrobiona. Wszystko zaczęte, niewiele skończone... Co to jest? Skąd mi się to bierze???
          A na tytułowym froncie kwitnie przepięknie hibiskus - dając mi chwile radości i refleksji... jednak potrafię się jeszcze zatrzymać i zachwycić. I wirusowa chusta rośnie... I kwiatowe stroiki zrobione / o ich przeznaczeniu w następnym poście opowiem /. 
          I buciki!!! Cudne i rozczulające... Zrobione przez moją arcyzdolną siostrę dla mojego ośmiodniowego już wnuczka Maciusia.